Jeśli na Twoim biurku leży francuski europejski certyfikat spadkowy, zacznij od przesłania do Caira zawiadomienia, umowy, postanowienia lub korespondencji. Zapytaj o prawo francuskie, przygotuj pisma lub formularze i prześlij pliki do weryfikacji.
Zacznij czatować w 30 sekund
Najpierw zbierz testament, akt zgonu, listę aktywów, długi, drzewo rodzinne i korespondencję z wykonawcą testamentu.
Przy aktywach spadkowych o wartości 1 mln EUR brak dokumentów bankowych, spółkowych lub zagranicznych może opóźnić podział.
Poproś o status i rozliczenia na piśmie, zanim zaczniesz stawiać zarzuty.
Użyj Caira do przygotowania wniosków o dokumenty od beneficjenta, wykonawcy testamentu lub posiadacza aktywów.
Spadkobierca zagraniczny zajmujący się francuskimi aktywami często słyszy jednocześnie kilka nazw dokumentów: europejski certyfikat spadkowy, acte de notoriété, attestation, probate, zaświadczenie bankowe, akt notarialny, formalności w księdze wieczystej. To zrozumiałe zamieszanie. Kluczowe jest, aby nie traktować jednego dokumentu jako uniwersalnego paszportu dla każdego aktywa w każdym kraju. Zbuduj teczkę wokół składnika majątku, kraju, w którym się znajduje, oraz instytucji żądającej dowodu.
Oficjalna strona UE e-Justice opisuje europejski certyfikat spadkowy jako unijny instrument spadkowy służący do wykazywania statusu, praw lub uprawnień w uczestniczących państwach członkowskich. Francuskie źródła publiczne, takie jak Service-Public i Justice.fr, wyjaśniają francuską ścieżkę spadkową i sposób wykazywania dziedziczenia, w tym rolę acte de notoriété w wielu sprawach spadkowych. To są źródła nadrzędne. Wyszukiwanie orzeczeń i Judilibre są przydatne tylko po to, by zobaczyć, jak powstają spory, gdy kwestionowane są dokumenty, miejsce zamieszkania lub status rodzinny.
Do czego służy certyfikat
Europejski certyfikat spadkowy jest najbardziej użyteczny, gdy spadkobierca, zapisobierca, wykonawca testamentu lub administrator spadku musi wykazać uprawnienia w innym państwie członkowskim UE. Francuski dokument notarialny może wystarczyć francuskiemu bankowi lub przy transakcji dotyczącej nieruchomości, podczas gdy certyfikat może pomóc przy rachunku lub nieruchomości w innym uczestniczącym kraju UE. Nie zawsze jest obowiązkowy i nie stanowi skrótu omijającego prawo właściwe dla spadku ani lokalne formalności dotyczące konkretnego aktywa.
W rodzinach transgranicznych pierwsze pytanie nie brzmi, czy wystąpić o certyfikat. Brzmi ono: jaki problem certyfikat ma rozwiązać. Czy bank odmawia wypłaty środków? Czy księga wieczysta żąda dowodu statusu? Czy współspadkobierca za granicą prosi o potwierdzenie? Czy istnieje spór o to, kto jest spadkobiercą, jaki testament ma zastosowanie albo czy zmarły miał zwykłe miejsce pobytu we Francji? Odpowiedź zmienia zestaw dokumentów.
Zbuduj francuską teczkę spadkową
Akt zgonu, miejsce i data zgonu, ostatnie zwykłe miejsce pobytu, obywatelstwo, stan cywilny oraz wszelkie wcześniejsze nazwiska lub pisownie.
Testament, kodicyl, umowa małżeńska, dokumenty rozwodowe, dokumenty związku partnerskiego, akta adopcyjne i dokumenty potwierdzające pokrewieństwo rodzinne.
Dokumenty tożsamości i adresowe spadkobierców, zapisobierców, żyjącego małżonka, wykonawcy testamentu lub administratora spadku.
Francuski wykaz aktywów obejmujący nieruchomości, rachunki bankowe, papiery wartościowe, ubezpieczenia na życie, udziały w spółkach, pojazdy, zwroty podatku i długi.
Oddzielnie prowadzony wykaz aktywów zagranicznych, z nazwą instytucji, krajem, rodzajem aktywa, szacunkową wartością i dokumentem wymaganym przez tę instytucję.
Istniejące francuskie dokumenty notarialne, acte de notoriété, inwentarz spadku, korespondencja podatkowa i już przygotowane tłumaczenia.
Przechowuj kopie w czystej formie i oznaczone. Jeśli dokument jest kopią poświadczoną, tłumaczeniem, apostille albo oryginałem, zaznacz to w spisie. Nie wysyłaj oryginałów za granicę bez sprawdzenia, czy notariusz lub instytucja ich wymaga i jak zostaną zwrócone.
Francusko-angielski słowniczek dokumentów
Używaj tego jako słowniczka do wstępnej analizy, a nie jako wniosku prawnego: certificat successoral européen - European Certificate of Succession; acte de notoriété - akt notarialny identyfikujący spadkobierców i ich prawa; certificat de décès - akt zgonu; livret de famille - książeczka rodzinna; régime matrimonial - ustrój majątkowy małżeński; héritier réservataire - spadkobierca zachowkowy lub chroniona kategoria spadkobiercy; légataire - zapisobierca; indivision - współwłasność po śmierci.
Pytania do notariusza
Zapytaj, czy spadek ma francuskiego notariusza, czy w grę wchodzi francuska nieruchomość, czy zmarły pozostawił testament lub umowę małżeńską oraz czy któryś ze spadkobierców jest małoletni lub osobą dorosłą objętą ochroną. Zapytaj, jakiego dokumentu faktycznie chce francuski bank, ubezpieczyciel lub księga wieczysta. Jeśli aktywo znajduje się w innym kraju UE, zapytaj, czy europejski certyfikat spadkowy byłby przydatny i jaki organ powinien go wydać.
W przypadku aktywów spoza UE zachowaj szczególną ostrożność. Francuski certyfikat lub acte de notoriété mogą być przekonujące, ale bank w Szwajcarii, Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii lub na Bliskim Wschodzie może zażądać lokalnego probate, resealing, zaświadczenia podatkowego, poświadczenia notarialnego lub legalizacji. Francuska teczka powinna więc zawierać osobny rejestr wniosków do instytucji zagranicznych. Zapisuj dokładne brzmienie każdego żądania, zamiast je parafrazować.
Punkty wrażliwe na spór
Zatrzymaj się przed złożeniem lub rozpowszechnieniem wniosku o certyfikat, jeśli istnieje późniejszy testament, spór co do zdolności, konflikt o zwykłe miejsce pobytu, brakujące dziecko, kwestia majątkowa żyjącego małżonka albo spór o darowizny za życia. Zatrzymaj się też, jeśli członek rodziny używa wniosku o certyfikat, aby wymusić podział zanim zostaną zrozumiane długi, podatki i koszty nieruchomości.
Wyszukiwania w Judilibre mogą pokazać, że spory spadkowe często zależą od precyzyjnych faktów: statusu rodzinnego, autentyczności dokumentów, miejsca zamieszkania, darowizn i uprawnień osoby działającej w imieniu spadku. Nie przewidują one, czy konkretny certyfikat zostanie zaakceptowany przez konkretną instytucję. Praktyczny cel jest węższy: przygotować dwujęzyczną, uporządkowaną według aktywów teczkę, która pozwoli notariuszowi lub doradcy ustalić właściwy dowód dziedziczenia, właściwy organ wydający i dokumenty, które nadal wymagają tłumaczenia lub formalizacji.
Źródła
Service-Public
Legifrance
francuskie publiczne usługi wymiaru sprawiedliwości i wytyczne Cerfa
Ten artykuł ma charakter ogólny i nie stanowi porady prawnej, finansowej, medycznej ani podatkowej.
